Η απελευθέρωση των Ελληνων θα έλθει όταν ο ελληνικός λαός θεσπίσει ενα νέο Σύνταγμα με όρους που θα έχει διαμορφώσει και θα έχει αποφασίσει ο ίδιος και όχι τα κόμματα, οι πολιτικοί και οι διεθνείς συνεργάτες τους. Διότι μονο με ενα Σύνταγμα θεσμοθετημένο απο εμάς τους ίδιους μπορούμε να γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι να ορίζουμε την μοίρα μας σύμφωνα με την βούληση μας.

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013

Οι 3 κυριότεροι δημοκρατικοί θεσμοί σε ισχύ ανα τον κόσμο σήμερα.


Αν θέλαμε να εξετάσουμε με ποιον τροπο τα σύγχρονα πολιτεύματα επιτρέπουν στην κοινωνία να έχει ενεργό ρόλο στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων, τότε τρεις ειναι οι βασικότεροι θεσμοί που θα έπρεπε να αναλύσουμε. Οι θεσμοί αυτοί αφορούν την πρωτοβουλία (initiative), το δημοψήφισμα (referendum) και την ανάκληση (recall), τους οποίους βρίσκει κανεις θεσμοθετημένους με ποικίλους τρόπους και παραλλαγές σε διάφορα κράτη ανα την υφήλιο. Οι θεσμοί αυτοί ειναι οτι κοντινότερο έχουν να επιδείξουν τα σύγχρονα κράτη ως προς το αυθεντικό δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών. Ομως, αν και με την ενεργοποίηση αυτών των δημοκρατικών θεσμών, η εξουσία περνάει στιγμιαία στην κοινωνία που αποφασίζει η ίδια δεσμευτικα για το ζήτημα που έχει τεθεί, απο μόνα τους δεν αρκούν για να χαρακτηρίσουμε αυτά τα πολιτεύματα δημοκρατικά. Κι ο λόγος για αυτό ειναι αυτό ακριβώς που είπαμε: οτι δηλαδή η εξουσία περνάει για μια στιγμή μονο στα χέρια της κοινωνίας, όσο διαρκεί δηλαδή η επίλυση του εν κρίσει ζητήματος. Μόλις το ζήτημα αποφασιστεί, η διαχείριση της εξουσίας περνάει και πάλι εκεί απο όπου προσωρινά αφαιρέθηκε: στα ολιγαρχικα πολιτειακά όργανα. Η δημοκρατία όμως δεν ειναι υπόθεση μιας στιγμής, ή ενός ζητήματος για το οποίο πρεπει να συλλεχθει ένας επαρκής αριθμός υπογραφών. Η δημοκρατία ειναι η συνεχής αυτοθέσμιση της κοινωνίας με την οποία ο δήμος αποφασίζει διαρκώς για τα ζητήματα που τον αφορούν.

Παρόλα αυτά, η αξία των σύγχρονων δημοκρατικών αυτών θεσμών στις κοινωνίες όπου εφαρμόζονται δεν θα πρεπει να παραβλεφθεί. Η θεσμοθέτηση της "στιγμιαίας δημοκρατίας" στα σύγχρονα ολιγαρχικά πολιτεύματα σαφώς και βελτιώνει  ως προς το δημοκρατικότερο το πολίτευμα,  ενεργοποιεί την κοινωνία, την καθιστά ως ενα βαθμό συνυπεύθυνη στην πορεία της χώρας και μπορεί να συμβάλλει στην πολιτική σταθερότητα και την βιωσιμότητα του πολιτεύματος.

Ας δούμε όμως τι ακριβώς σημαίνουν οι θεσμοί αυτοί, πού και πώς εφαρμόζονται.

Α. Πρωτοβουλία (Initiative)

1. Ορισμός: Γενικά, η "πρωτοβουλία" ειναι εκείνη η διαδικασία που επιτρέπει σε μια κοινωνία να παρακάμπτει το νομοθετικό σώμα και να θέτει προς ψήφιση απο το σύνολο του εκλογικού σώματος, ενα προτεινόμενο νομοσχέδιο ή ακόμα και μια συνταγματική τροπολογία. Για να τεθεί το προτεινόμενο νομοσχέδιο ή τροπολογία προς ψήφιση απαιτείται ένας συγκεκριμένος αριθμός υπογραφών ή υπογραφές απο ενα αντιπροσωπευτικό ποσοστό του εκλογικού σώματος. Συνήθως τα αποτελέσματα της εκλογικής ψήφου των πολιτών ειναι δεσμευτικα για την κυβέρνηση. Παρακάτω βρίσκονται οι χώρες που προβλεπεται συνταγματικως η λαϊκή πρωτοβουλία.

2. Εφαρμογή:
Ευρώπη - Λετονία, Λιθουανία, Βουλγαρία, Σκόπια, Ουγγαρία, Σλοβακία, Κροατια, Σαν Μαρινο, Ελβετία, Λιχτενσταιν, Σουηδία, Γεωργία, Γερμανία.
Αμερική - Βολιβία, Καναδάς, Κοστα Ρικα, Ισημερινος, Παναμας, Περου, Βενεζουέλα, Ουρουγουαη.
Ασία - Φιλιππινες, Ταιβαν, Νησιά Μαρσαλ, Νήσος Παλαου, Μικρονησια.
Ωκεανια - Νέα Ζηλανδία, Νήσος Νορφολκ

3. Παράδειγμα: (Ευρώπη, Λιθουανια)
Σύνταγμα, Αρθρο 9: "Τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν την ζωή της Πολιτείας και του Εθνους θα αποφασίζονται με δημοψήφισμα. Στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος, οι Seimas θα ανακηρυσσουν δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα θα ανακηρυσσεται επίσης εάν τουλάχιστον 300.000 πολίτες με εκλογικά δικαιώματα το απαιτούν. Η διαδικασία για την ανακήρυξη και εκτέλεση του δημοψηφίσματος θα ορίζεται απο τον νομό."

Νόμος περί δημοψηφίσματος, Αρθρο 4, Υποχρεωτικά Δημοψηφισματα:
1. Τα δημοψηφίσματα θα ειναι υποχρεωτικά σχετικά με τα παρακάτω ζητήματα:(...)
2. Υποχρεωτικα δημοψηφίσματα μπορούν επίσης να τεθούν σχετικά με άλλους νόμους ή διατάξεις, για τους οποίους 300 χιλιάδες πολίτες με το δικαίωμα του εκλέγειν ή οι Seimas θα καταθέσουν μια πρόταση για να αποφασιστεί με δημοψήφισμα.


Β. Δημοψήφισμα (Referendum)

1. Ορισμός: Το δημοψήφισμα αναφέρεται στην διαδικασία κατα την οποία το εκλογικό σώμα αποφασίζει σε ψηφοφορία αν μια πράξη ή ένας νόμος θα γίνουν τελικά δεκτοί ή όχι. Για να ενεργοποιηθεί η διαδικασία δημοψηφίσματος, απαιτείται η συγκέντρωση συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών. Σε πολλές περιπτώσεις ωστόσο το Σύνταγμα μπορεί να προβλέπει υποχρεωτική διενέργεια δημοψηφίσματος για συγκεκριμένες περιπτώσεις. Παρακάτω βρίσκονται οι χώρες που έχουν θεσμοθετημένο στο Σύνταγμα τους, τουλάχιστον έναν απο τους δυο αυτους τρόπους ενεργοποίησης δημοψηφίσματος.

2. Εφαρμογή:
Αμερική - Καναδάς, Βολιβία, Ουρουγουαη, Βενεζουέλα, Κολομβια, Βραζιλία, Κοστα Ρικα, Αντιγουα και Μπαρμπουντα, Μπαχαμες, Ισημερινος, Ελ Σαλβαδορ, Γουατεμαλα, Τζαμαικα, Παναμας, Περου, Δομινικανη Δημοκρατία, Μπελιζ, Παραγουαη, Γρεναδα, Αγία Λουκια
Ευρώπη - Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ελβετία, Σλοβενία, Σαν Μαρινο, Λιχτενσταιν, Αυστρία, Δανία, Εσθονια, Γαλλία, Ιρλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Μαλτα, Σλοβενία, Ανδορρα, Ρουμανία, Σλοβακία, Ισλανδια, Σκοπιά, Τουρκία, Ηνωμενο Βασίλειο, Γερμανία.
Ασία - Ισραήλ, Ιαπωνία, Φιλιππινες, Ταιβαν, Νοτιος Κορεα, Νήσος Παλαου, Νησιά Μαρσαλ, Μικρονησια
Αφρική - Μπενιν, Μποτσουανα, Γκανα, Λεσοθο, Λιβερια, Μαλαουι, Σευχελλες, Μαυρικιος, Ζαμπια
Ωκεανια - Αυστραλία, Ναουρου, Κιριμπατι, Νιουε, Βανουατου

3. Παράδειγμα: (Ευρώπη, Ομοσπονδιακό Σύνταγμα Ελβετιας)
"Αρθρο 140, Υποχρεωτικό Δημοψήφισμα
1. Τα παρακάτω πρεπει να τεθούν προς ψήφιση απο τον Λαό και τα Καντονια:
α. τροπολογίες στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα
β. είσοδος σε οργανισμούς για συλλογική ασφάλεια ή σε υπερεθνικες κοινότητες 
γ. ομοσπονδιακες πράξεις εκτάκτου ανάγκης οι οποίες δεν βασίζονται σε διάταξη του Συντάγματος και που η διάρκεια ισχύος τους ξεπερνά το ενα έτος. Τέτοιες πράξεις πρεπει να τεθούν προς ψήφιση μέσα σε ενα έτος απο την στιγμή που θα εγκριθούν απο το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. 
2. Τα παρακάτω θα τεθούν προς ψήφιση απο τον Λαό: 
α. πρωτοβουλίες πολιτών για πλήρη αναθεώρηση του Ομοσπονδιακου Συντάγματος
β. πρωτοβουλίες πολιτών για μερική αναθεώρηση του Ομοσπονδιακου Συντάγματος στην μορφή μιας γενικής πρότασης που έχει απορριφθεί απο το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα
γ. το ερώτημα αν πρεπει να γίνει μια πλήρη αναθεώρηση του Ομοσπονδιακου Συντάγματος, στην περίπτωση που υπάρξει διαφωνία μεταξύ των δυο Συμβουλίων." 

"Αρθρο 141, Προαιρετικό Δημοψήφισμα
1. Αν μέσα σε 100 ημέρες απο την επίσημη δημοσίευση της θέσπισης τους, οποιαδήποτε 50.000 άτομα με δικαίωμα ψήφου ή οχτώ Καντονια το απαιτήσουν, τα παρακάτω θα τεθούν προς ψήφιση απο τον Λαό: 
α. ομοσπονδιακες πράξεις
β. ομοσπονδιακες πράξεις εκτάκτου ανάγκης των οποίων η ισχύς ξεπερνά τον ενα χρόνο
γ. ομοσπονδιακα διατάγματα, με την προϋπόθεση οτι προβλέπεται απο το Σύνταγμα ή απο νόμο
δ. διεθνείς συνθήκες οι οποίες:
1. ειναι αορίστου διαρκείας και δεν μπορούν να τερματίσουν
2. προβλέπουν την είσοδο σε έναν διεθνή οργανισμό
3. περιέχουν σημαντικές νομοθετικές διατάξεις ή που η εφαρμογή τους απαιτεί την θέσπιση ομοσπονδιακής νομοθεσίας."



Σημειωση: Το δημοψήφισμα ειναι θεσμοθετημένο και στο Σύνταγμα της Ελλάδας, ωστόσο η ενεργοποίηση του έγκειται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα των πολιτειακων οργάνων (συγκεκριμένα απο τον Πρωθυπουργό) κι όχι στην κοινωνία ή στις διατάξεις του Συντάγματος. Αυτού του είδους το δημοψήφισμα δεν αποκαλείται referendum, αλλά plebiscite, το οποίο έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ρώμη και τους Πλειβιους (plebeian council) και υποδηλώνει οτι η εξουσία για εκτέλεση δημοψηφισμάτων έγκειται στην αρμοδιότητα των αρχών κι όχι στην κοινωνία. Για τον λόγο αυτό απο την παραπάνω λίστα απουσιάζουν χώρες όπως η δική μας, αφού το plebiscite δεν ειναι δημοκρατικός θεσμός αλλά καθαρά ολιγαρχικος.

Γ. Ανάκληση (Recall)

Η ανάκληση ειναι η διαδικασία που επιτρέπει στους πολίτες να απομακρύνουν και να αντικαθιστούν έναν εκλεγμένο αντιπρόσωπο τους πριν το τελος της θητείας του. Ο θεσμός αυτός συναντάται σήμερα κυρίως στις πολιτείες των ΗΠΑ με παράδοση άνω των εκατό ετών και με πάμπολλα παραδείγματα ανακαλέσουν δικαστών, δημάρχων και άλλων αιρετών αντιπροσώπων στις 18 πολιτείες όπου ο θεσμός προβλέπεται.

Εξαιρετικό παράδειγμα του θεσμου της ανάκλησης αιρετού αντιπροσώπου ειναι η πολιτεία της Καλιφορνια στις ΗΠΑ. Εκεί οι πολίτες μπορούν με την συλλογή υπογραφών που αναλογει στο 5% τουλάχιστον του εκλογικού σώματος που ψήφισε στις τελευταίες κυβερνητικές εκλογές, να θέσει σε δημοψήφισμα την απομάκρυνση ή όχι των εκλεγμένων αντιπροσώπων του. Η γνωστότερη  επιτυχημένη απομάκρυνση αιρετού αξιωματούχου στην Καλιφορνια αποτελεί η περίπτωση του Κυβερνήτη Gray Davis ο οποίος αντικαταστάθηκε το 2003 απο τον Arnold Schwarzenegger λόγω ελλειμματικου προϋπολογισμού.

Την απομάκρυνση του Προέδρου της Κυβέρνησης κατοπιν δημοψηφισματος προβλέπει και το υπό αναθεώρηση Σύνταγμα της Ισλανδιας, ωστόσο ο τρόπος εφαρμογής του δεν συνίσταται σε πραγματικό δημοκρατικο δικαίωμα των Ισλανδων πολιτών να τον ανακαλέσουν. Το ισλανδικο Σύνταγμα προβλέπει την διενέργεια δημοψηφίσματος για την απομάκρυνση ή όχι του Προέδρου,  με την έννοια του plebiscite κι όχι του referendum. Δηλαδή για να διενεργηθεί το δημοψήφισμα της απομάκρυνσης πρεπει πρώτα να αποφασίσει οτι συντρέχει λόγος η ισλανδικη Βουλή (Althingi) με πλειοψηφία 3/4. 

Οι τρεις αυτοί δημοκρατικοί θεσμοι (πρωτοβουλία, δημοψήφισμα και ανάκληση) καθώς και οι χώρες όπου εφαρμόζονται, παρουσιάστηκαν με αποκλειστικό σκοπό να γίνει κατανοητό αφενός οτι δεν πρόκειται για ακραία παραδείγματα αλλά για διαδεδομένους σύγχρονους δημοκρατικούς θεσμούς ανα τον κόσμο κι αφετέρου για να καταδειχθεί πόσο πίσω βρισκόμαστε στην Ελλάδα...

Τάσος Συριανος 
Συγγραφέας του βιβλίου "Το Συμβολαιο της Υποταγης: πως το Σύνταγμα καταστρέφει την ελευθερία μας και πως να την ανακτησουμε"

Πηγές:
http://www.iri-europe.org/navigator/#!prettyPhoto%5Biframes-remote%5D/0/
http://www.ncsl.org/legislatures-elections/elections/initiative-referendum-and-recall-overview.aspx
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/493351/recall-election
https://sites.google.com/site/plsi473/initiatives-referendum-recall
http://www.concourt.am/armenian/legal_resources/world_constitutions/constit/iceland/icelnd-e.htm

Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

Στο 11% η Ολιγαρχία στην Ελλάδα


Στη γνωστή πια δημοσκόπηση της εταιρίας  Metron Analysis που δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» και στο ερώτημα «Η αλλαγή του Συντάγματος θα πρέπει να ενισχύσει κυρίως το ρόλο….», οι απαντήσεις που δόθηκαν από τους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων,  ήταν κατά μέσο όρο:...

1) να ενισχυθεί ο ρόλος των πολιτών  75%, 2) του ΠτΔ 26%, 3) της Βουλής 15%, 4) της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού 12%, 5) γενικά των πολιτικών 10% και των κομμάτων 8%. Τα πιο πάνω αποτελέσματα δείχνουν τις τάσεις μέσα στο λαό ανεξαρτήτως κομμάτων, καθόσον οι απαντήσεις είναι περίπου οι ίδιες για τους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων με μια μικρή ενίσχυση της άποψης για το ρόλο των πολιτών προς τα κεντροαριστερά κόμματα.

Κάνοντας κάποιους μαθηματικούς υπολογισμούς και απαλείφοντας τον θεσμό του ΠτΔ ο οποίος θεωρείται εξ ορισμού υπερκομματικός, παρατηρούμε ότι σχηματίζονται μέσα στη λαϊκή συνείδηση και κατ’ επέκταση μέσα στο λαό, δύο πολιτικά «στρατόπεδα» ανεξαρτήτως επαναλαμβάνουμε κομμάτων. Από το ένα μέρος έχουμε ένα ξεκάθαρο 75% που επιθυμεί να αυξηθεί ο ρόλος των ίδιων των πολιτών και από το άλλο έχουμε έναν μέσο όρο περίπου 11% μεταξύ εκείνων που επιθυμούν να αυξηθεί ο ρόλος της Βουλής, της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, των πολιτικών γενικά και των κομμάτων. Ένα 75% επομένως θέλει να αυξηθεί ο ρόλος των πολιτών (δηλαδή εμβάθυνση της Δημοκρατίας) και ένα περίπου 11% θέλει να αυξηθεί ο ρόλος της πολιτικής Ολιγαρχίας.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι ολόκληρη την ελληνική κοινωνία αρχίζει σταδιακά να τη διασχίζει, ανεξαρτήτως κομμάτων, μια βαθιά πολιτική «τάφρος» όπου από το ένα μέρος συντάσσονται οι απόψεις της Δημοκρατίας και από την άλλη οι απόψεις της Ολιγαρχίας. Αυτό το χάσμα, που μέρα με τη μέρα αυξάνεται θα εξελιχθεί σύντομα σε σκληρή πολιτική μάχη μεταξύ των δυνάμεων της Δημοκρατίας και των δυνάμεων της Ολιγαρχίας.

Αυτή τη στιγμή είναι φανερό ότι επικρατούν οι δυνάμεις της παλιάς Ολιγαρχίας, οι οποίες έχουν τους πολιτειακούς θεσμούς με το μέρος τους, έχουν χρήμα, ΜΜΕ, την ομαδικότητα διαπλεκόμενων συμφερόντων και τις δυνάμεις καταστολής για να αντιμετωπίσουν το λαό. Με τις δυνάμεις της Ολιγαρχίας και εναντίον της Δημοκρατίας, συντάσσονται και τις στηρίζουν η παγκοσμιοποιημένη οικονομία των αγορών (τράπεζες και funds) και φυσικά οι δανειστές που εκπροσωπούνται από την τρόϊκα.

Δυστυχώς, ο αγώνας προς το παρόν είναι άνισος. Οι δυνάμεις της Δημοκρατίας έχουν για την ώρα αρκετά μειονεκτήματα στην εξελισσόμενη πολιτική μάχη. 1) Είναι μεταξύ τους ασύνδετες, 2) Δεν έχουν αρκετή πνευματική ηγεσία να εμπνεύσει και να ενώσει το λαό, καθόσον η συντριπτική πλειοψηφία της είναι κρατικοδίαιτη και στηρίζει την Ολιγαρχία. 3) Δεν διαθέτουν ΜΜΕ για να πληροφορηθεί ο λαός την αλήθεια. 4) Δεν έχουν χρηματοδότηση για να αγωνιστούν, αφού οι οικονομικοί πόροι ελέγχονται από την πολιτικοοικονομική Ολιγαρχία, απεναντίας αφυδατώνονται συνεχώς οικονομικά και 5) Δυστυχώς και οι ηγεσίες των λεγόμενων αριστερών (υποτίθεται προοδευτικών) κομμάτων, είναι εξ ορισμού συγκεντρωτικές και επομένως αναγκαστικά συμπλέουν με τις ολιγαρχικές δυνάμεις. Από κοντά, όπως είναι φυσικό, αναπτύσσεται και ο φασισμός ο οποίος είναι εξ ορισμού ολιγαρχικός.

Αυτό λοιπόν το 11% έχει αυτή τη στιγμή το πάνω χέρι στην Ελλάδα και εκείνο που μένει να δούμε είναι για πόσο ακόμα θα μπορέσει να κρατήσει την εξουσία. 

Πετρος Χασαπης 

Πηγή : http://www.hassapis-peter.blogspot.gr/2013/02/11.html

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013

Γιανναράς: Συνειδητοποιείται πλέον η ανάγκη σύγκλισης Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης για Νέο Σύνταγμα.

"Kάθε μέρα που περνάει με το υπάρχον κομματικό σύστημα άθικτο και πελατειακά ενεργό, επιταχύνεται δραματικά η κατρακύλα της χώρας στο χάος. Bέβαια, μοιάζει παράλληλα να συνειδητοποιείται από όλο και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού συγκεκριμένο ζητούμενο: κυβέρνηση ακομμάτιστων «τεχνοκρατών», σύγκληση Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης, καινούργιο Σύνταγμα. Nα θεσπιστούν όροι δημοκρατικής άρθρωσης και λειτουργίας των κομμάτων, να αποκλείονται από τη Bουλή κόμματα που οι καταστατικές τους αρχές και οι πρακτικές τους αποβλέπουν στην κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Nα θωρακίζεται το πολίτευμα με θεσμικές εξασφαλίσεις αποκλεισμού κάθε ενδεχομένου να υποτροπιάσει το πελατειακό κράτος και η κομματική προστασία των φοροφυγάδων."

Πηγή: http://olympia.gr/2012/10/15/γιανναράς-συνειδητοποιείται-πλέον-η/ 

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα στο Σύνταγμα της Ελλάδας

Γνωρίζετε ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας....

1) Αποτελεί καταπάτηση της κυρίαρχης βούλησης της ελληνικής κοινωνίας, αφού καμία συμμετοχή των Ελλήνων δεν έχει προβλεφθεί κατά την διαμόρφωση και έγκριση του ισχύοντος Συντάγματος της Ελλάδας. Αντίθετα, όπως ορίζει το Άρθρο 120, παράγραφος 1, αφού το συνταγματικό συμβόλαιο διαμορφώθηκε από τους πολιτικούς όπως αυτοί ήθελαν και τους συνέφερε, "Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975". Ουδέποτε η ελληνική κοινωνία εκλήθη σε Συντακτική Εθνοσυνέλευση ώστε να διαμορφώσει και να εγκρίνει το Σύνταγμα που επιθυμεί. Ποτέ δεν διαμορφώσαμε, δεν εγκρίναμε, ούτε υπογράψαμε το Σύνταγμα που έχουμε, παρά μας επεβλήθη ύπουλα από τους πολιτικούς, για αυτό περιέχει και τόσες δικλείδες ασφαλείας για αυτούς, ώστε να πράττουν ότι θέλουν χωρίς ποτέ να φέρουν την ευθύνη για ότι κάνουν!!!!

Το Σύνταγμα της Ελλάδας εκφράζει την βούληση και τα συμφέροντα εκείνων που το συνέταξαν και η ελληνική κοινωνία δεν είναι ανάμεσά στους συντάκτες του συνταγματικού συμβολαίου...

Από τις 11 Ιουνίου 1975 όταν και άρχισε να ισχύει το Σύνταγμα βρισκόμαστε υποταγμένοι σε ένα συνταγματικό συμβόλαιο που ούτε επιλέξαμε τους όρους που περιέχονται σε αυτό, ούτε το εγκρίναμε σε κάποιο δημοψήφισμα, ούτε το υπογράψαμε. Παρόλα αυτά η υποταγή μας σε αυτό καλά κρατεί...

2) Δεν καθορίζει τον σκοπό ύπαρξης του ελληνικού Κράτους. Κάθε τι που ιδρύει κανείς, είτε είναι σύλλογος, είτε είναι επιχείρηση, είτε είναι κόμμα, είτε είναι κράτος, το ιδρύει για να εκπληρώσει κάποιον θεμελιώδη σκοπό. Το ελληνικό κράτος από ότι φαίνεται δεν έχει σκοπό ύπαρξης. Αντί αυτού ορίζεται στο Άρθρο 2, παράγραφος 1 ότι "Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας".

Είναι βέβαιο ότι οι οπλαρχηγοί όταν πήραν τα όπλα το '21 και διεκδίκησαν την ελευθερία του έθνους το έκαναν συναισθανόμενοι την αγωνία του συνταγματικού νομοθέτη να προστατευτεί η αξία του ανθρώπου κι όχι για την ανεξαρτησία της Ελλάδας!!!!

3) Δεν προβλέπει την προστασία της ελευθερίας του ελληνικού λαού. Στις 9 φορές που εμφανίζεται η λέξη "ελευθερία" στο συνταγματικό κείμενο και οι 9 αφορούν αποκλειστικά τα ατομικά δικαιώματα και δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στην ελευθερία του λαού την οποία πρωτίστως όφειλε το Σύνταγμα να κατοχυρώνει και να προστατεύει. Και πώς να κατοχυρωθεί η ελευθερία μας εδώ που τα λέμε, από την στιγμή που η κυβέρνηση είναι η πρώτη που μας υποδουλώνει;;;;;

4) Δεν προβλέπει την υπεράσπιση της πολιτικής και εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τους πολιτικούς, παρά μόνο στον όρκο που δίνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος αποδεικνύεται με την αδιαφορία του σε έναν εκ των υπευθύνων της σημερινής μεταβολής της Ελλάδας σε ένα κρατίδιο πλήρως εξαρτημένο στα εγχώρια και ξένα συμφέροντα.

5) Επιτρέπει την θέσπιση νόμου που ορίζει την απόδοση ιθαγένειας και συνεπώς κυριαρχικών δικαιωμάτων σε αλλοδαπούς πληθυσμούς, αφού ορίζει στο Άρθρο 3, παράγραφο 3 ότι "Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος". Τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να εκμεταλλευθούν το περιθώριο που αφήνει στον νομοθέτη η παραπάνω διάταξη τις είδαμε επί κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με τις ελληνοποιήσεις και τον νόμο περί ιθαγένειας ο οποίος αν ισχύσει θα πάψουν οι Έλληνες να είναι ο πολιτικά κυρίαρχος πληθυσμός της Ελλάδας και το προνόμιο αυτό θα το μοιραζονται από κοινού με τους νέους ελληνοποιημένους πληθυσμούς, με απρόβλεπτες κοινωνικές συνέπειες. 

6) Επιτρέπει την απώλεια ελληνικών εδαφών και την συρρίκνωση της πατρίδας μας, στο Άρθρο 27 παράγραφο 1 που ορίζει ότι "Καμία μεταβολή στα όρια της Επικράτειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών".

Με άλλα λόγια, όταν προετοιμαστεί κατάλληλα το έδαφος όποιος θα θέλει να αποκτήσει ένα κομμάτι της Ελλάδας, δεν θα χρειάζεται να μας κηρύξει πόλεμο, αρκεί να εργασθεί διπλωματικά ή αλλιώς ώστε να περάσει ο νόμος που θα ορίζει την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην εν λόγω περιοχή. 

7) Υποχρεώνει τους Έλληνες να υπερασπίζονται με κάθε μέσο ένα Σύνταγμα που νομιμοποιεί την απώλεια της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας των Ελλήνων στην πατρίδα τους, αφού σύμφωνα με το Άρθρο 120, (παρ.2) υποχρεούμαστε να τηρούμε το Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό αλλά (παρ.4) και να υπερασπιζόμαστε την τήρηση του Συντάγματος με κάθε μέσον απέναντι σε όποιον επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία. Κι αφού ότι είναι συνταγματικώς ορθό οφείλω να το υπακούω και να το τηρώ, έτσι και την συνταγματικώς προβλεπόμενη απώλεια της ελευθερίας μου και της ανεξαρτησίας μου, οφείλω κι αυτήν να την υπακούω και να την τηρώ. Συνεπώς, η εναντίωση σε συνταγματικά νόμιμες αποφάσεις ακόμα κι όταν αυτές είναι προδοτικές για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας, συνιστά εναντίωση στην τήρηση του Συντάγματος. Σε αυτήν την περίπτωση, καλούνται οι πολίτες να κάνουν το χρέος τους και να διασφαλίσουν την τήρηση του Συντάγματος με κάθε μέσον απέναντι σε όσους δεν το τηρούν και θέλουν να το ανατρέψουν. Με άλλα λόγια, το Σύνταγμα νομιμοποιεί τη βία μόνο όταν απειλείται η τήρησή του, όχι όταν απειλείται η ελευθερία και η ανεξαρτησία της πατρίδας.Αυτό όμως δεν μπορεί να διασφαλίζει τα συμφέροντα της κοινωνίας, παρά μόνο τα συμφέροντα εκείνων που εξυπηρετούνται από την διατήρηση του ισχύοντος Συντάγματος...κι ανάμεσά τους σίγουρα δεν είναι ο ελληνικός λαός...

Αν υπάρχει ένας θεσμός στον οποίο οφείλουμε αφοσίωση πάντα, άσχετα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω μας, ποιοί πολιτικοί βρίσκονται στην εξουσία, ποιο κόμμα κυβερνά κτλ, αυτή είναι η Πατρίδα - κι αυτό είναι κάτι που το αναγνωρίζει το ίδιο το Σύνταγμα στο χωρίο της παραγράφου 5, Άρθρο 120 όπου εκτός από τον σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους αναφέρει ότι "η αφοσίωση στην Πατρίδα και την Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων". Αρκεί βέβαια η ερμηνεία που αποδίδουν η Βουλή και τα Δικαστήρια στην λέξη "Πατρίδα" εντός της διάταξης αυτής, να είναι αυτή που αντιλαμβάνεται ο κοινος νους... 

Τάσος Συριανός
Συγγραφέας του βιβλίου "Το Συμβόλαιο της Υποταγής: πώς το Σύνταγμα καταστρέφει την ελευθερία μας πώς να την ανακτήσουμε".

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

Γιατί το Σύνταγμα της Ελλάδας πρέπει να καταργηθεί και να το κατασκευάσει από την αρχή η κοινωνία!!!

Αναμφισβήτητα το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας θα ηταν καλύτερο αν προέβλεπε επαρκώς τον θεσμικό έλεγχο της κυβέρνησης και θέσπιζε τρόπους εκδήλωσης της λαϊκής βούλησης. Οι συνταγματικές διατάξεις που ελαχιστοποιούν την διάκριση των εξουσιών στο πολίτευμα και καθιστούν τον Πρωθυπουργό παντοδύναμο (Άρθρα 26, 35, 73, 82), που κατοχυρώνουν την απαράδεκτη βουλευτική ασυλία (Άρθρα 61 και 62), που επιτρέπουν στην Βουλή την προδοσία του ελληνικού λαού με την άρση της ασυλίας της εθνικής κυριαρχίας (Άρθρο 28), που υπονομεύουν την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας (Άρθρα 47, 90 και 91), που φιμώνουν την κοινωνία κι αποτρέπουν την διενέργεια δημοψηφίσματος κατόπιν κοινωνικής απαίτησης (Άρθρο 44) αποτελούν ορισμένους από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η κοινωνία δικαιούται να είναι δυσαρεστημένη με το υπάρχον πολιτικό σύστημα και να ζητά αλλαγή του Συντάγματος.

Ωστόσο για να αξιολογήσουμε σωστά το Σύνταγμα και να μπορέσουμε ως κοινωνία να αποφασίσουμε ορθά τι επιθυμούμε να γίνει με αυτό (π.χ. απλή αναθεώρηση ή εκ βάθρων αλλαγή;), θα πρέπει να εξετάσουμε όχι μόνο τις διατάξεις που περιέχονται σε αυτό, αλλά κι αυτές που δεν περιέχονται, αποκλείοντας έτσι ζητήματα μείζονας σημασίας που είναι απαραίτητα για την εξασφάλιση της δημοκρατικής ελευθερίας της ελληνικής κοινωνίας. Επιπλέον η σωστή εξέταση του Συντάγματος απαιτεί να θέσουμε ορισμένα θεμελιώδη ερωτήματα που τείνουμε να τα θεωρούμε αυτονόητα και να τα αγνοούμε, όπως τι είναι στα αλήθεια το Σύνταγμα, ποιός το κατασκευάζει, ποιός το εγκρίνει, τι οφείλει να προβλέπει, πώς αλλάζει κι από ποιόν.

Για παράδειγμα θεωρούμε αυτονόητο ότι το Σύνταγμα το διαμορφώνει, το εγκρίνει και το αναθεωρεί η Βουλή, δηλαδή τα κόμματα και οι πολιτικοί, χωρίς ποτέ να αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι το σωστό και το δημοκρατικό. Η σύνταξη και κατοχύρωση Συντάγματος δεν είναι μία απλή υπόθεση που μπορεί να αφήνεται ολοκληρωτικά σε μία κλειστή ομάδα ανθρώπων. Το Σύνταγμα είναι ο ανώτερος νόμος του κράτους που περιέχει το πολίτευμά μας και δεσμεύει ολόκληρες γενιές σε ένα πλαίσιο νόμων, κανόνων, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Το πλαίσιο αυτό οφείλει να είναι προϊόν της κυρίαρχης βούλησης της εκάστοτε κοινωνίας αλλά και της εκάστοτε γενιάς. Διαφορετικά ελλοχεύει ο κίνδυνος το Σύνταγμα να γίνει εργαλείο χειραγώγησης της κοινωνίας προς όφελος ειδικών συμφερόντων. Για τον λόγο αυτό είθισται η συντακτική εξουσία, η εξουσία δηλαδη της διαμόρφωσης και έγκρισης Συντάγματος να εναπόκειται στα χέρια της κοινωνίας, η οποία μέσω της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης διαμορφώνει, εγκρίνει και θέτει το Σύνταγμα που ανταποκρίνεται στην κυρίαρχη θέλησή της. Η κυρίαρχη βούληση όμως μίας κοινωνίας ενυπάρχει στην ίδια την κοινωνία, δεν μεταφέρεται ούτε παραχωρείται σε αντιπροσώπους. Έτσι λοιπόν ένα Σύνταγμα για να εκφράζει την κυρίαρχη βούληση μίας κοινωνίας πρέπει να είναι προϊόν αυτής της βούλησης κι όχι της βούλησης μίας μερίδας ανθρώπων. Μόνο κατόπιν, αφού η κοινωνία εκφράσει δια του Συντάγματος την κυρίαρχη βούλησή της, μπορεί ως έκφραση της κυριαρχίας της να αποφασίσει να παραχωρήσει την αρμόδιοτητα της διοίκησης σε αντιπροσώπους. Κάτι τέτοιο μπορεί να αποφασιστεί μόνο από την ίδια την κοινωνία, για αυτό η έκφραση της κυρίαρχης βούλησης προηγείται της παραχώρησης εξουσίας σε αντιπροσώπους, αφού πρώτα πρέπει να αποφασίσεις πώς θέλεις να κυβερνηθείς προτού προβείς σε παραχωρήσεις της εξουσίας σου. Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν όταν η κοινωνία είναι πολιτικά ελεύθερη να εκφράζει την κυρίαρχη βούλησή της. Σήμερα στην Ελλάδα το Σύνταγμα είναι προϊόν μίας κλειστής κάστας ανθρώπων, των πολιτικών, οι οποίοι τουλάχιστον από το 1974 κι επειτα διαμορφωνουν, εγκρίνουν και τελικά θέτουν το Σύνταγμα που τους εξυπηρετεί παρακάμπτοντας την κυρίαρχη βούληση της κοινωνίας, την οποία άλλωστε ουδέποτε ανερωτήθησαν ποιά είναι. (ΣΗΜ. Η μη συμμετοχή της κοινωνίας κατά την θέσπιση του Συντάγματος είναι άλλωστε κι ο βασικός λόγος που εντοπίζονται τα ελλείμματα δημοκρατικότητας και ελέγχου της εξουσίας στο ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας, διότι από την στιγμή που οι πολιτικοί το διαμορφώνουν και το εγκρίνουν είναι λογικό να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους τα μέγιστα δυνατά οφέλη και μηδαμινό ρίσκο).

Από την στιγμή λοιπόν που το Σύνταγμα της Ελλάδας - το οποίο όφειλε ως ο ανώτατος γραπτός νόμος του κράτους να εκφράζει την κυρίαρχη βούληση της κοινωνίας - δεν το έχω διαμορφώσει ούτε εγώ ούτε και κανένας άλλος Έλληνας πολίτης που να γνωρίζω, ούτε το έχω εγκρίνει εγώ ούτε και κάποιος άλλος πολίτης που να γνωρίζω, δεν είναι δυνατόν να το αναγνωρίζω ως έγκυρο, αφού η μοναδική πηγή νομιμοποίησής του είναι οι πολιτικοί που το διαμόρφωσαν και το ενέκριναν.  

Η κοινωνία είναι η μόνη αρμόδια να διαμορφώσει το Σύνταγμα που της ταιριάζει, που επιθυμεί και που είναι έτοιμη να αποκτήσει. Από την στιγμή λοιπόν που η ελληνική κοινωνία δεν διαμόρφωσε αλλά ούτε κι ενέκρινε ποτέ αυτό το νομικό συμβόλαιο που αποκαλείται Σύνταγμα της Ελλάδας, αυτό αποτελεί ξένο σώμα στο οποίο η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίζει καμία νομική ισχύ. Κάθε άλλο μάλιστα, είμαστε υποχρεωμένοι να αποκηρύξουμε την αφοσίωσή μας στο Σύνταγμα της Ελλάδας και να εργασθούμε για την θέσπιση ενός νέου κατευθείαν από την κοινωνία. Σε κάθε αντίθετη περίπτωση, η αναγνώριση της ισχύος του Συντάγματος ισοδυναμεί με πράξη υποτέλειας του ελληνικού λαού στην βούληση των εξουσιαστών του και κάθε μέρα που περνάει με αυτό το Σύνταγμα σε ισχύ, είναι μία ημέρα καταπάτησης της πολιτικής ελευθερίας και εμπέδωσης της υποταγής σε ένα νομικό συμβόλαιο που στερεί από την κοινωνία οποιαδήποτε αυθεντική έκφραση λαϊκής κυριαρχίας. 

Συνεπώς, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχω την αίσθηση ότι το σημερινό Σύνταγμα πρέπει να καταργηθεί και να κατασκευαστεί εκ νέου από το μηδέν, με βάση την λαϊκή βούληση και το αίσθημα δικαίου του ελληνικού λαού, φροντίζοντας μόνο να διατηρηθούν από το ιχύον Σύνταγμα οι μεμονωμένες διατάξεις που η κοινωνία θα κρίνει ότι ωφελούν την ελευθερία της.

Τάσος Συριανός
Συγγραφέας του βιβλίου "Το Συμβόλαιο της Υποταγής: Πώς το Σύνταγμα καταστρέφει την ελευθερία μας και πώς να την ανακτήσουμε"