Η πλάνη των συνταγματικων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Μια απο τις μεγαλύτερες πλάνες που ειναι επιτακτική αναγκη να φέρουμε στο φως της αλήθειας, ειναι η εντύπωση οτι ειμαστε ελεύθεροι επειδη νομίζουμε οτι εχουμε ορισμένα συνταγματικα δικαιώματα. Πράγματι επικρατεί σημερα η πεποίθηση οτι ειμαστε ελευθεροι επειδη το Σύνταγμα αναγνωρίζει κάποια δικαιώματα και ελευθερίες, οπως την ατομική ελευθερία, την ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα στην ζωή, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία κτλ. Ωστόσο, οπως θα αντιληφθείτε παρακάτω, όχι μονο τα δικαιώματα αυτα δεν μας χαρίζουν την "ελευθερία" μας, αλλα δεν βρισκονται καν στον ελεγχο μας, ωστε να μπορουμε να τα απολαμβανουμε.

Νομιζουμε για παραδειγμα οτι εχουμε το δικαιωμα στην ελευθερια του λογου. Το εχουμε ομως πραγματι; Ας δούμε κάποια χαρακτηριστικα παραδείγματα. Ανημερα της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου προσηχθησαν στο αστυνομικό τμήμα της Ρόδου 3 συμπολίτες μας επειδη κρατούσαν ελληνικές σημαίες και τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο. Λιγες ημέρες αργότερα, στις 6 Νοεμβρίου συνελήφθη ο Προεδρος του Εργατικού Κέντρου Λασιθίου, Μ. Πεπονης επειδη τοποθέτησε πανο σε συγκεντρωση διαμαρτυριας στην κεντρική Πλατεια του Αγίου Νικολαου. Λίγους μήνες νωρίτερα και συγκεκριμένα ανήμερα της 21ης Απριλίου, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλατος συνελήφθη στην οικία του επειδη ειχε αναρτήσει δυο πανο στο μπαλκόνι του σπιτιού του.

Τι δείχνουν αυτές οι συλλήψεις; Μηπως η ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα...δεν ειναι και τόσο ελευθερη; Μπορει άραγε να υπάρξει ποτε αυθεντική ελευθερία του λόγου, όταν το ίδιο Συνταγμα επιτρέπει στην εκάστοτε κυβέρνηση να ορίζει τα όρια της ελευθερίας του λόγου οπως την βολεύει καλύτερα και να κατασκευάζει τους αντίστοιχους νομους που χρειάζεται για να προσδώσει νομιμοφανεια στην καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης; Διαβάστε τι προβλέπει το νεο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο για να διαπιστώσετε πόσο ύπουλα σχεδιάζουν την φίμωση μας.

Εχουμε λοιπόν ενα Συνταγμα που απο την μια αναγνωρίζει δικαιώματα και ελευθερίες κι απο την άλλη παραχωρεί την απολυτη εξουσία για την διαχείριση αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριών στα πολιτειακα όργανα. Το αποτέλεσμα ειναι τα δικαιώματα αυτα να μετατρέπονται ολοένα και συχνότερα σε εργαλεία ελέγχου και καταπίεσης της κοινωνίας στα χέρια των κυβερνήσεων.

Επιπλέον βλέπουμε πόσο έντεχνα κάτι που ανηκει εμφυτα στον λαο, το Συνταγμα το υποκλεπτει υπουλα και το χαριζει στους κυβερνώντες, οι οποίοι ετσι μετατρέπονται με τις ευλογίες του Συντάγματος σε εξουσιαστές του λαου. Αυτο ακριβώς κάνει το Συνταγμα και για αυτο δεν επετραπη ποτε στην κοινωνια να συμμετέχει στην διαμόρφωση κανενός Συντάγματος στην χωρα μας.  

Όσα λοιπον δικαιώματα και ελευθερίες και να αραδιαζει ενα συνταγματικο κείμενο, αυτα θα τελούν πάντοτε υπό καθεστώς δυνητικης κατάργησης, όσο η πολιτικη δύναμη για την εφαρμογη και την απονομή αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριών βρισκεται σε μια αρχη ή εξουσία έξω και μακρια απο τον λαο για τον οποίο υποτίθεται οτι προορίζονται. 

Οπως γράφω και στο βιβλίο μου "Το Συμβολαιο της Υποταγης" (σελ. 52), "τα ατομικα δικαιώματα αποκτούν αξία όταν τα διαχειρίζονται εκείνοι για τους οποίους προορίζονται. Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, αποκτά αξία όταν ο λαός μπορει να διαχειρίζεται ο ιδιος το εύρος και το βάθος της ελευθερίας κι όχι η κυβέρνηση που έχει κάθε συμφέρον να το περιορίσει. Το ίδιο ισχύει με ολα τα ατομικά δικαιώματα κι ολες τις επιμέρους ελευθερίες. Για να αποκτήσουν αληθινη αξία πρεπει να αποφασίζει ο λαός για αυτα κι όχι η κυβέρνηση. Για να αποφασίζει ο λαός για τα επιμέρους δικαιώματα του πρεπει να διατηρεί την έμφυτη κυριαρχία του που του δίνει την ελευθερία να κυβερνάει ο ιδιος τον εαυτο του σύμφωνα με την βούληση του. Άρα καταλήγουμε πάλι στο οτι το σημαντικότερο απο ολα τα δικαιώματα του ανθρώπου εναι το δικαίωμα στην αυτοκυβέρνηση και η σπουδαιότερη απο ολες τις ατομικές ελευθερίες ειναι η ελευθερία να αποφασίζει εκείνος για όσα τον αφορούν".

Με αλλα λόγια ο άνθρωπος, όταν ειναι αληθινα ελεύθερος, δεν χρειάζεται καμμια εξουσία να του προστατεύσει τα έμφυτα δικαιώματα του. Διότι για να υπάρχει η αναγκη να προστατευτούν κάποια δικαιώματα, σημαίνει οτι υπάρχει κάποια ανώτερη εξουσία που του τα παραβιάζει και χρειάζεται να τεθει υπό συγκεκριμένους περιορισμούς. Άρα εμμέσως αναγνωρίζουμε οτι η κοινωνία δεν ειναι ελεύθερη αφού υπόκειται σε εξουσία ανώτερη απο τον εαυτο της κι αφού δεν ειναι ελεύθερη δεν μπορει παρα να ειναι υποταγμενη σε αυτούς που κατέχουν αυτην την εξουσία. Συνεπώς η ελευθερία μας δεν κατοχυρώνεται με δικαιώματα που λειτουργούν ως έκτακτα προνόμια σε μια κατάσταση γενικής υποδούλωσης στους φορείς της πολιτικής εξουσίας. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να κατοχυρωθεί η ελευθερία μας ειναι οι ίδιοι οι άνθρωποι να γίνουν οι κυρίαρχοι της πολιτικής εξουσίας, ώστε οι φορείς αυτης της εξουσίας και να προέρχονται απο την κοινωνία και να ελέγχονται και να τιμωρούνται απο αυτην.

Αναστάσιος Π. Συριανος

Λιγότεροι Βουλευτές ίσον βαθύτερη ολιγαρχία!!

Εδω συζητάνε πρόταση για μείωση του αριθμού των Βουλευτών απο 300 σε 200. Να θυμίσω οτι την ίδια πρόταση υποστηριζουν κατα καιρους αρκετα μελη της ΝΔ, ενω την περασμένη άνοιξη κατετεθη προταση νομου για την μείωση των Βουλευτών σε 200 απο τον Βουλευτη της Νεας Δημοκρατιας, Παυλο Σιουφα (δείτε εδω).

Ακολουθει η απάντηση μου (υπάρχει όριο 500 χαρακτήρων στην καταχώρηση πρότασης) :

Λιγότεροι Βουλευτές ίσον περισσότερος έλεγχος του Κοινοβουλίου 

Η μείωση του αριθμού των Βουλευτών δεν θα προσφερει κανενα απολυτως ουσιαστικο οφελος στην αγωνα για απελευθερωση της ελληνικης κοινωνιας απο το κομματικο συστημα που την καταδυναστευει. Αντιθετως, ενα τετοιο μετρο αν εφαρμοστει, θα καταστήσει το πολίτευμα ακόμα πιο ολιγαρχικο απο οτι ειναι ήδη, αφού οι νομοι-διαταγές που εκδίδει το κοινοβούλιο θα χρειάζονται πλεον την ψήφο 101 βουλευτών για να υπερψηφιστουν, αντι για 151 που ισχύει σημερα. Προσοχη λοιπόν σε τέτοιου είδους προτάσεις.

Αναστάσιος Π. Συριανος

Εδω γίνεται ο διάλογος:
http://www.joinourspace.eu/Default.aspx?TabId=62&forumid=52&postId=4717&scope=posts&language=el-GR#4717

Πραγματωνοντας την Λαϊκή Κυριαρχία: Ο θεσμός της Υποχρεωτικής Λαϊκής Επικύρωσης

Δεκαδες τα μέτωπα που συνεχως ανοιγει το πολιτικο συστημα εναντιον της ελληνικης κοινωνιας. Τα περισσότερα απο αυτα τα χάνουμε αμαχητί γιατι δεν καταλάβαμε ποτε την σπουδαιότητα τους. Σε πολλά απο αυτα αντιστεκόμαστε, αναβάλλοντας την αρνητική έκβαση και μεταθετοντας την για λιγο πιο μετά. Κάποια αλλα πάλι, φαινεται να εξελίσσονται προσωρινα θετικά για την κοινωνία. Οπως για παράδειγμα, η απόφαση του ΣτΕ να μην επιτρέψει την ιδιωτικοποίηση του νερού αναγνωριζοντας το αυτονοητο, οτι ειναι δηλαδη δημόσιο αγαθο κι όχι εμπορευσιμο προϊόν. Το θέμα ομως εδω ειναι άλλο, με ολα αυτα που συμβαίνουν καθημερινά στην χωρα μας. 

Εχεις σκεφτει ποτε οτι ολα αυτα τα μέτωπα, φανερά και μη, σημαντικά και λιγότερο σημαντικά, θα μπορούσαμε να τα ελέγχουμε εμείς ως κοινωνία, ώστε η τελικη τους έκβαση να ειναι αυτη που επιθυμούμε σε κάθε περίπτωση; Έχεις φανταστεί ποτε οτι με ενα και μονο μετρο θα μπορούσαμε να εχουμε τον απόλυτο έλεγχο; Αναρωτήθηκες ποιο θα μπορούσε να ειναι αυτο το μετρο; Δεν ειναι το δημοψήφισμα υστερα απο συλλογη Χ αριθμου υπογραφών. Δεν ειναι η πρόταση νομου υστερα απο συλλογή Ψ αριθμου υπογραφών. Δεν ειναι ο φόβος της τιμωρίας που αισθάνεται ο αντιπρόσωπος αν δεν αποφασίσει αυτο που η κοινωνία επιθυμει. Δεν ειναι τιποτα απο τα παραπάνω.

Ειναι, με μια κουβεντα, η θεσμοθετηση σε σταθερή και μόνιμη βάση της κυριαρχίας της κοινωνίας στην πολιτεία της. Αξιζει εδω να σταθουμε για λιγο και να τονισουμε οτι η κυριαρχία ειναι ασυμβατη με την "στιγμιαία Δημοκρατία" της συλλογης υπογραφων και του δημοψηφίσματος για εκεινα μονο τα θεματα που ενδιαφέρουν μια μερίδα της κοινωνίας. Η κυριαρχία δεν περιορίζεται. Ειναι καθολική και άπτεται όλων των θεμάτων που απασχολούν μια κοινωνία. Αυτο σημαίνει οτι ακόμη και για να μην αποφασίζει η κοινωνία για ορισμένα θέματα και να μεταθέτει την αρμοδιότητα για αυτα σε άλλους πέρα απο τον εαυτο της, πρεπει να το επιλέξει η ίδια. Πρεπει να ειναι δικη της απόφαση και μάλιστα οπότε κρίνει απαραίτητο πρεπει να μπορει να ανακτά την λήψη αποφάσεων για αρμοδιότητες που προσωρινά παραχώρησε. Ο κυρίαρχος λοιπόν, όταν ειναι πράγματι τέτοιος, προσδιορίζει ποια ειναι αυτα τα θέματα απο τα οποία αποσύρει προσωρινά την άμεση λήψη των αποφάσεων απο τον εαυτο του και την μεταθέτει σε αλλα όργανα, διατηρώντας ομως παντα την ευχέρεια να ανακαλέσει και να πάρει ξανα στα χέρια του τις αποφάσεις για αυτα.

Άρα λοιπόν, για να καθορίζει η κοινωνία την τελικη έκβαση των υποθέσεων της πρεπει να κατέχει την κυριαρχία στην πολιτεία της. Πρεπει δηλαδη να κατέχει την κυρίαρχη εξουσία στην οποία ολα τα αλλα όργανα της πολιτείας υποτάσσονται. Κατέχοντας την κυρίαρχη εξουσία, η κοινωνια μπορει να δημιουργήσει τους θεσμούς και τα μέτρα με τα οποία θα εκδηλώνει την κυριαρχία της. Τους θεσμούς και τα μέτρα δηλαδη με τα οποία η κυριαρχία της θα μετατρέπεται απο διακηρυξη ενος συνταγματικου κειμένου σε υπαρκτή πραγματικότητα.

Αν τώρα μπορούσαμε να φανταστούμε ενα τέτοιο μετρο ή θεσμο ποιος θα ήταν αυτός; Με ποιον θεσμο θα μπορούσε η κοινωνία να εκδηλώνει την κυριαρχία της, ώστε να καθορίζει η ίδια τις αποφάσεις που λαμβάνονται για τα θέματα που την αφορούν; Μήπως με έναν θεσμό ο οποιος πολυ απλα θα όριζε την διαδικασια με την οποια ολες οι τελικες αποφασεις θα ειναι δυνατον να λαμβάνονται απο την ιδια την κοινωνία; Μηπως με εναν θεσμο που θα κατοχυρωνε θεσμικα οτι καμμια απόφαση απο κανενα πολιτειακο οργανο δεν μπορει να ισχύσει αν προηγουμένως δεν επικυρωθεί η απόφαση αυτη απο το σώμα των πολιτών;

Έναν τέτοιο θεσμό, που θα πετυχαίνει και τα δυο, θα τον αποκαλουσαμε θεσμό της Υποχρεωτικής Λαϊκής Επικύρωσης όλων των εισηγησεων-προτασεων των νομοθετικων, κυβερνητικων και δικαστικων οργανων που αφορουν τις δημόσιες υποθεσεις. Σύμφωνα με τον θεσμο αυτόν, το κοινωνικο σώμα θα ειναι απολυτα υπεύθυνο για την τελικη έγκριση όλων των πολιτικων αποφάσεων, εκτός κι αν άλλως καθορίζεται (αν δηλαδη το σώμα επιλέξει να παραχωρήσει την δυνατότητα τελικών αποφάσεων για ορισμενα ζητηματα σε αλλα όργανα).

Τι έχει συμβει με την Δημοκρατια στην Ελλαδα;

Τοποθέτηση στον διαδικτυακό διάλογο για το πολίτευμα της Ελλάδας εδω  

Η Δημοκρατία στην σύγχρονη Ελλάδα, πολυ απλα, δεν συνέβη ποτε. Ειναι ίσως συνταρακτικο για κάποιους, αλλα ειναι η αληθεια. Απο ιδρυσεως του νεοελληνικού κράτους το πολίτευμα της χώρας κυμαίνεται αποκλειστικα μεταξυ τυραννικων και ολιγαρχικων μορφών πολιτειακής συγκρότησης, εχοντας ωστοσο να επιδειξει ορισμένες μικρες χρονικά αναλαμπες όπου η πολιτικη διοίκηση ασκήθηκε προς όφελος του έθνους και της ελληνικης κοινωνίας. 

Εμείς ωστόσο σημερα, δεν θελουμε η ασκηση εξουσιας για το καλο του έθνους και της κοινωνίας, να αποτελει την εξαίρεση αλλα τον κανόνα. Για να συμβει αυτο, θα πρεπει να αλλάξουμε πολίτευμα, όχι μονο γιατί τα πολιτευματα που εφαρμοσαμε μεχρι σημερα δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλα κυρίως γιατί η αποφαση για το τι ειναι καλο και συμφερον σε μια κοινωνία ανήκει στους ανθρώπους της κι όχι σε πεφωτισμενους ηγέτες και πολιτικές καστες. Αυτοι μονο εχουν το φυσικό δικαίωμα να αποφασίζουν τι τους συμφερει και τι όχι, κι αυτο όχι επειδη δεν κάνουν ποτε λάθος(1) αλλα διότι το αποτέλεσμα της απόφασης, οι συνέπειες και οι επιπτώσεις της, καθορίζουν τις ζωές τους ως άτομα και ως έθνος. 

Διαχρονικά λοιπόν, το μοναδικό πολίτευμα που αναγνώρισε και λειτούργησε αξιωματικα με βάση αυτην την απλή όσο και βαθιά ανθρωποκεντρική αναγκη, ήταν η Δημοκρατια των αρχαίων Αθηναίων. Σε αυτο το πολίτευμα, για πρώτη φορα στην (γνωστη) ιστορία ο δημος (λαός), ως συλλογικό πολιτικο σώμα, κατέστη ο κυρίαρχος της πολιτείας που όριζε τους θεσμούς και τις πολιτικές διαδικασίες μεσω των οποιων λαμβανονταν ολες οι αποφασεις που θα έκριναν αποφασιστικά και τελεσίδικα τις τύχες του. Κι αυτο ειναι τελικα η Δημοκρατια. Το πολίτευμα όπου οι πολίτες ως κυρίαρχο σώμα διαμορφώνουν τους πολιτειακούς θεσμούς και τις πολιτικές διαδικασίες που τους επιτρέπουν να αποφασιζουν αμεσα για τα θεματα που τους αφορουν και να καθίστανται ετσι οι ίδιοι κυρίαρχοι της μοίρας τους. Αυτο επ' ουδενι δεν σημαίνει οτι υπαρχει ενα δημοκρατικο μοντελο που οφειλουμε να ακολουθουμε ευλαβικα. Καθε αλλο μάλιστα. Η Δημοκρατια ειναι το κατ' εξοχήν δυναμικο και διαδραστικό πολίτευμα, όπου οι θεσμοι και οι διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, διαμορφώνονται συνεχώς απο τους πολίτες ανάλογα με την ποιότητα και τα ειδικά χαρακτηριστικα της εκάστοτε κοινωνίας, τις κοινωνικες συνθήκες, τις ιστορικες συγκυρίες κτλ. 

Οι αρχαίοι Αθηναίοι βέβαια δεν κατέστησαν κυρίαρχοι της πολιτείας τους εν μια νυκτι. Απαιτήθηκαν πολλα έτη αγώνων και διεκδικήσεων απο τον αθηναϊκό δήμο, με πολλα σκαμπανεβάσματα και πισωγυρισματα μεχρι να φτάσουμε στην εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Ο Αριστοτελης περιγράφει στο "Αθηναίων Πολιτεία" 11 μεταβολές του αθηναϊκού πολιτεύματος μέχρις ότου η Δημοκρατια να πάρει την μορφή που ανέδειξε έναν απο τους σπουδαιότερους ανθρώπινους πολιτισμούς παγκοσμίως. 

Αυτο φυσικά δεν σημαίνει οτι κι εμείς σημερα για να αποκτήσουμε Δημοκρατια πρεπει να υποβληθουμε στην ίδια μακρόχρονη διαδικασια. Μην ξεχνάμε οτι τότε ήταν η πρώτη φορα που εμφανίστηκε ο δημος τόσο δυναμικά στο προσκήνιο και η πρώτη φορα που εγκαθιδρυθηκε ενα τέτοιο πολίτευμα. Μπορούμε ομως να διδαχθουμε απο την εμπειρια των αρχαίων μας προγόνων και να αξιοποιήσουμε την δικη τους γνώση προκειμένου να "συμβει" η Δημοκρατια ξανα στον τόπο που την γέννησε πιο γρήγορα και σύμφωνα με τις δικές μας σύγχρονες αναγκες. 

Εν κατακλειδι: Αφού το κάναμε μια φορα, μπορούμε να το ξανακάνουμε.

Αναστάσιος Π. Συριανος

(1) Υπαρχει η αποψη οτι το αν κάνουν λάθος οι πολίτες ή όχι, κατα την λήψη αποφάσεων, ειναι εν πολλοις συνάρτηση της διαδικασίας που ακολουθείται και κατα πόσο η γνώμη τους χειραγωγείται η αφήνεται να εκδηλωθεί ελεύθερα. 

ΥΓ: Συμφωνώ με τις αποψεις των φιλων που προηγηθηκαν και θα επανέλθω σε οσα εχουν ηδη γραφτει σε επομενες αναρτησεις.

Συντακτικη εξουσία: η ανωτάτη μορφή εξουσίας στα χέρια των πολιτών

Η Συντακτικη εξουσία και τα χαρακτηριστικά της 

Σύμφωνα με τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου και νυν Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Αντώνη Μανιτακη, "η δύναμη που ειναι σε θέση να εγκαθιδρυει ή να μεταβάλλει πολιτεύματα" αποκαλείται "συντακτικη εξουσία". Τα κυρία χαρακτηριστικά της Συντακτικής εξουσίας ειναι οτι:

Προυπαρχει του Συντάγματος και του Κράτους.

Δημιουργεί νεα εκ του μηδενος συνταγματικη τάξη ή...

Καταργεί την παλιά αντικαθιστώντας την με νεα.

Διαμορφώνει πολίτευμα το οποίο η ίδια εγκαθιδρυει ή μεταβάλλει.

Ειναι η πρωταρχική δύναμη που θεμελιώνει και νομιμοποιεί την ισχυ του Συντάγματος. 

Η συντακτικη εξουσία ως πρωτογενής και αδέσμευτη εξουσία

Τα ανωτέρω χαρακτηριστικά καθιστούν την συντακτικη εξουσία, πρωτογενή και αδέσμευτη εξουσία, "διότι εκδηλώνεται και επιβάλλεται από μόνη της, αντλώντας τη δύναμή της από τον ίδιο της τον εαυτό. Παρουσιάζεται και ως αυτοδύναμη, ενώ παράλληλα είναι και παντοδύναμη και νομικά αδέσμευτη, αφού η άσκησή της δεν υπόκειται σε κανέναν νομικό περιορισμό ή όριο ούτε δεσμεύεται από προϋπάρχοντα κανόνα δικαίου· δεν εξαρτάται από διαδικασίες, εκτός από αυτές που η ίδια έχει θεσπίσει για τον εαυτό της, αυτο-δεσμευόμενη μόνο με κανονισμούς ή ψηφίσματα· δεν υπόκειται, τέλος, σε αρχές ή κανόνες προ-συνταγματικούς ή υπερ- συνταγματικούς". 

Ποτε εκδηλώνεται η Συντακτικη εξουσία 

Η Συντακτική εξουσία, ειναι εξουσία πρωτογενής και αδέσμευτη, η οποία "εκδηλώνεται είτε όταν συντάσσεται για πρώτη φορά Σύνταγμα με την ίδρυση νέου κράτους είτε όταν καταλύεται η προϊσχύουσα συνταγματική και πολιτική τάξη, έπειτα από επανάσταση ή πραξικόπημα, και θεσπίζεται νέο Σύνταγμα σε αντικατάσταση του παλιού. Η άσκηση πρωτογενούς συντακτικής εξουσίας προϋποθέτει ρήξη με την προϋπάρχουσα συνταγματική τάξη και συνεπάγεται πολιτειακή μεταβολή".

Ποιος ειναι ο φορέας της Συντακτικής εξουσίας

Είδαμε παραπάνω οτι το Συνταγμα ειναι έργο μιας Συντακτικής εξουσίας κι οτι η εξουσία αυτη "αποκαλείται πρωτογενής, διότι δεν προέρχεται απο καμία άλλη εξουσία ούτε υπόκειται στην θέληση άλλης εξουσίας". Για τον λόγο αυτο η δημιουργία Συντάγματος ειναι "έργο που μονο ο κυρίαρχος, δηλαδη μια υπέρτατη εξουσία, μπορει να επιτελέσει. Η Συντακτικη εξουσία αποτελεί, άρα, πανηγυρική εκδήλωση κυριαρχίας. Ειναι η ίδια η κυριαρχία ενώ συντάσσει πολίτευμα και θεσπίζει Συνταγμα. Το Συνταγμα ετσι εκλαμβάνεται ως "πράξη κυριαρχίας Συντακτικου χαρακτήρα". Δημιουργός της Συντακτικής αυτής πράξης ειναι ο κυρίαρχος λαός-έθνος υπό την ιδιότητα του φορέα της κυριαρχίας και της Συντακτικής εξουσίας". 

Εφόσον λοιπόν η Συντακτικη εξουσία αφορά την δημιουργία Συντάγματος και η άσκηση της ειναι έργο του κυρίαρχου, τότε ο λαός ως κυρίαρχος ειναι αυτός ο φορέας της Συντακτικής εξουσίας που δημιουργεί Συνταγμα. Ετσι, η δημιουργία Συντάγματος, ειναι υπόθεση του ίδιου του λαου, διότι ο λαός ειναι ο κυρίαρχος που κατέχει την πρωτογενή εξουσία με την οποία εγκαθιδρυονται και μεταβάλλονται Συνταγματα και πολιτεύματα. Μάλιστα ο λαός, ακόμα κι όταν ολοκληρώσει το έργο εγκαθίδρυσης νέου πολιτεύματος, "αυτην την ανεπανάληπτη εξουσία του δεν την απαλλοτριωνει, την κρατά εσαει για τον εαυτο του, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποτε ή οποτεδήποτε να την επανασκησει". 

Η Συντακτικη εξουσία λοιπον ανήκει στον λαο, ευρίσκεται πάντοτε στην διάθεση του λαου, ειναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον λαο και εξαρτάται απο τον ίδιο τον λαο αν και ποτε θα την ενεργοποιήσει, με τι τροπο και σε τι βαθμό. 

Αναστάσιος Π. Συριανος

Πηγή: Αντώνης Μανιτακης, Κεφαλαιο 4: Συντακτικη Εξουσια και Αναθεωρητικη Λειτουργία στο "Ελληνικο Συνταγματικο Δίκαιο", Εκδοσεις Σακκουλα (2004).